a może by tak jeszcze po drodze do Łodzi...?

 ... tak na chwilę, na dwie, 

bo jak już wdepniemy do tego Torunia, to prędko nie wyjedziemy;)
 

......................

Pięknie o Piotrkowskiej napisała swego czasu Stokrotka,
 polecam tekst!

o Borucie słów kilka, czyli chwilka w Łęczycy

Któż nie słyszał o Borucie?!

Legend o nim jest bez liku, a ich powstanie wiąże się z postacią prawdziwego Boruty - czy raczej  b o r u t y, czyli smolarza, któremu król Kazimierz Wielki, w podzięce za uratowanie z opresji, szlachectwo i funkcję zarządcy dóbr łęczyckich przyznał, a który to Boruta, zapomniawszy z czasem, kim był, zanim został tym, kim jest, podległą mu okoliczną ludność uciskać zaczął i łupić, a po śmierci zniknął był...Dokładniej - zniknęły pieniądze, które ciemiężeni przyszli odzyskać i ciało Boruty.

No, wniosek oczywisty - musi co diabeł to był, wszak nikt sam z siebie nie znika, prawda?

Stara to historia, bo też zamek stary, wybudowany na polecenie Kazimierza Wielkiego w połowie XIV wieku.

Niestety, to co widzimy dziś, to już tylko muzeum, funkcjonujące w murach, które z pierwotnymi niewiele mają wspólnego, bo zamek niszczony i odbudowywany był w swej historii nie raz.

Nie on jeden, wiadomo..

Zamek łęczycki stoi nieopodal łęczyckiego rynku;

pięknie ci on
i zgodnie z obowiązującymi

 trendami wybrukowany,

 fontannę ma też,
 obowiązkowo,

 ławeczek kilka,
parkingi;

światowo jest.

W ratuszu mieści się urząd  miasta, po drugiej stronie rynku - starostwo.

 Pięknie jest...

Chętnie pokazałabym coś jeszcze, ale - więcej o miasteczku przeczytałam teraz, niż wtedy widziałam.  A warto byłoby pójść śladem dawnych mieszkańców miasta czy np. zobaczyć nieczynny zakład karny, który interesująco pokazała Mad.

Ale, jak wspominałam już wcześniej, Łęczyca była tylko przystankiem w drodze do Torunia, a tu już późno się zrobiło...

Piątek we środę, czyli letnich wspomnień czar..

O tym, że Piątek leży w środku Polski wie chyba każdy. 

Ale że w środku Piątku (Piątka?) znajduje się stacja benzynowa, chyba nie?

Ale, jak się dobrze zastanowić, to nie ma w tym nic dziwnego, w końcu wszystkie drogi prowadzą przez (jakiś) środek, a jak drogi, to samochody, jak samochody, to benzyna, jak benzyna to Orlen.

A przynajmniej coś koło tego, a jak koło, to w Macieju, i w ten sposób mamy Piątek.

We środę..

 

Jest też stosowny  pomnik i to by było w temacie wszystko.

W Piątku znalazłyśmy się niejako przypadkiem, dokładniej - bo był niedaleko Tumu, który był w planie, w drodze do Torunia. Tak, tak, zbliżamy się  w r e s z c i e  do Torunia!

... jak od krajowej 92, na wysokości Łęczycy, odbić w prawo, to po drodze ma się Kwiatkówek, gdzie świeży, świeżutki skansen można zobaczyć (właśnie zamykany, bo już osiemnasta, więc tylko rzut okiem), potem Tum z kolegiatą (zamkniętą, oczywiście, więc tylko via kraty), potem z perspektywy drogi widzi się kościół w (a może na?) Górze Świętej Małgorzaty, no i za chwilę jest się w Piątku, niezależnie od dnia tygodnia..

Jakby ktoś nie wierzył, proszę - dokumentacja;)

O skansenie przeczytać więcej można TU, proszę, a zdjęcia ze środka (środki są różne, wiadomo) tu, czyli u MAD:)

 

 O kolegiacie więcej TAM, a o Borucie z nią związanym, przynajmniej legendą - TU:)

Kolegiata ma też urocze vis a vis - drewniany kościółek z XVIII wieku, pod wezwaniem św. Mikołaja.

Grodzisko, które nieopodal - darowałyśmy sobie, wybaczycie.

Wspomniana Góra Świętej Małgorzaty widziana z daleka.

 i na koniec - godzinka w Łęczycy.

(Nie wiem jak, skąd, od kogo słyszałam, że najlepsze lody na świecie, to tu - nie przeczę.)

Serdeczne pozdrowienia dla pani z okienka;)

luty, kartka z kalendarza "2015 na Dolnym Śląsku"

Połczyn Zdrój, uzdrowisko z trudną historią w tle

Połczyn Zdrój, 

niewielkie (osiem i pól tysiąca mieszkańców) miasteczko w Zachodniopomorskiem, pięknie, bo w otulinie Drawskiego Parku Krajobrazowego położone, uzdrowisko od początków XVIII wieku.

W drugiej połowie XIX wieku więcej tu przebywało kuracjuszy, niż mieszkańców.

Leczyło się i leczy choroby reumatologiczne,  kobiece, układu nerwowego, otyłość, osteoporozę;

szpital uzdrowiskowy Gryf był do lat 70. XX wieku największym obiektem sanatoryjnym w Polsce.

Samo miasteczko jest nieco zaniedbane, choć, oczywiście, starania o przywrócenie mu urody widać..

 Ulica Grunwaldzka;

badania archeologiczne wykazały, że najprawdopodobniej tędy prowadził Szlak Solny.

Plac Wolności, centrum miasta od zawsze,

 kiedyś było tu targowisko.

 Przy Grunwaldzkiej, róg Okrzei, znajdują sie dwa zabytkowe budynki - poczty

i szkoły, funkcjonującej od 1867roku.

Wróćmy jednak do części uzdrowiskowej;

w odległości ok. 2 km od parku, po drugiej stronie zalewu, znajduje się Sanatorium Borkowo, dawniej Luisenbad, miejsce okryte złą sławą - tu znajdował się hitlerowski ośrodek Lebensborn.

Zacytuję za wikipedia.pl:
"Lebensborn w założeniach miał stworzyć odpowiednie warunki w sieci swoich ośrodków do „odnowienia krwi niemieckiej” i „hodowli nordyckiej rasy nadludzi” poprzez odpowiednią selekcję kobiet i mężczyzn przeznaczonych do rozmnażania w ramach demograficzno-politycznych założeń nazistowskiej polityki rasowej. "

W Połczynie " funkcjonował od kwietnia 1938 do lutego 1945 w położonym 2 km od centrum miasta obecnym sanatorium Borkowo, w którym dokonywano germanizacji dzieci pochodzących głównie z polskich rodzin. Kierowane były do niego dzieci z „zakładów przejściowych” (między innymi z Kalisza i Bruszkowa), które wcześniej zakwalifikowano do zniemczenia w wyniku badań rasowych, zdrowotnych i psychologicznych.(..)

 Zakład posiadał trzy oddziały: kobiet ciężarnych, położniczy i małego dziecka. Dzieciom zmieniano dane osobowe, na miejscu wydawano nowy akt urodzenia, nadając im nową tożsamość. Całkowicie zakazywano mówić w języku polskim, a także kontaktować się z rodziną. W zakładzie obowiązywał system kar. W miarę postępu germanizacji dane dziecko, gdy pozytywnie oceniono wywożono do specjalnych ośrodków w głąb Niemiec, skąd były od razu lub później oddawane rodzinom niemieckim. Germanizacji poddane były kilkuletnie dzieci. Metody działania zakładu z Połczyna wykorzystywano także wobec dzieci ukraińskich^."

Zainteresowanych miejscem i tematem odsyłam do strony miasta;
 wszystkie zdjęcia w albumie, jak zwykle.