moje klimaty

na Ruprechtický Špičák

2012-03-03T09:30:00.000+01:00

Początkowo Ruprechtický Špičák był jednym z punktów zaplanowanej ambitnie 20 - kilometrowej trasy z Łomnicy do Andrzejówki i z powrotem, rzeczywistość plany zweryfikowała i szlak skurczył się do ok. 5 km, czyli odcinka Ustronie/Radosna - szczyt i z powrotem.

Trasa krótka, łagodna, lasem, po śniegu, ale przez innych przetarta, dopiero pod samym Szpiczakiem małe ekstremum - z przełęczy na szczyt odległość zaledwie 500 metrów, ale różnica wysokości 130 m, więc trudno się dziwić, że ten odcinek znajduje uznanie w oczach niejednego górskiego łazika;)

Przez Łomnicę przejechaliśmy tylko, zachwycając się nią i obiecując sobie, że tu wrócimy, auto zostawiliśmy na końcu drogi w Ustroniu, przy jednym z kilku domów, ustronnie, nomen omen, i malowniczo wpasowanych w otoczenie.
Zaraz obok miał być zapomniany, leśny cmentarzyk, czy raczej jego ślad, którym zainteresował mnie p.Stanisław - niestety, śnieg ukrył go przed oczami obcych, zatem - wrócimy, jak stopnieje...

To co, zapraszam na spacer...

Ten dom, zwany "Henrykówką", zaznaczony na mapie turystycznej, zobaczymy za chwilę ze Szpiczaka.

Kot - turysta?

Czy można tego nie zauważyć?

Wieża wydaje się być na wyciągnięcie ręki - to ta sama, którą poprzedniego dnia widzieliśmy z czeskich Janowiczek;

a to już przełęcz, na polsko-czeskiej granicy, przed nami ostatni odcinek...

Widać wieżę na Wielkiej Sowie, a przed nami już ta, która dziś jest celem;

postawili ją Czesi dziesięć lat temu, korzystamy z niej i my;)

Jesteśmy na miejscu, czyli na najwyższym szczycie czeskiej części pasma Gór Suchych (czes. Javoři hory).

Widoki piękne, niestety słońce uniemożliwia zrobienie pełnej panoramy;
w każdym razie na pewno widzimy Góry Suche, a powinniśmy zobaczyć jeszcze panoramę Ziemi Broumowskiej i Góry Stołowe, część Karkonoszy, fragmenty Gór Sowich, a może i Orlickich i Masyw Ślęży...

królowa Śnieżka nie do pomylenia;)

Wrócimy!

...

(kilka zdjęć więcej w albumie)

powrót do PRL - u albo głuszyckie refleksje

2012-03-01T15:56:00.000+01:00

Są tacy, co tęsknią za PRL - em.
Mówiąc szczerze, trudno im się dziwić, bo był to czas i miejsce cudownie bezpieczne z dzisiejszej perspektywy, w którym choć każdy miał pracę, nikt nie pracował, plan był zawsze wykonany z nadwyżką i choć niczego nie można było kupić, wszyscy mieli wszystko, a mimo to kradli.
Mimo wszystko nikomu nigdy niczego nie brakowało - więc?
nie dziwimy się;)

Listę tych cudów znajdziemy w kultowej, jak to się mówi, knajpce, na granicy Głuszycy i Jedliny Zdroju, jednej z dwóch - druga to mijana po drodze 'Stara piekarnia' - w których podobno najsmaczniej dają, w całej okolicy, zjeść.

Sprawdziliśmy - żurek znakomity, pomidorowa prawie jak domowa, podobnie pierogi ruskie, dobra kawa - dochodzi dopiero trzynasta, za wcześnie na coś więcej - obsługa sympatyczna, ładna, czegóż chcieć więcej;)

Knajpka wystrój ma z epoki, kilka zdjęć, proszę bardzo;

..................................

A my kończymy nasze spotkanie z Głuszycą, wracamy do naszej hondki, która trzy godziny wcześniej po raz pierwszy w życiu nie odpaliła, bo taki był jeszcze o dziesiątej mróz, ładujemy się i tym razem bez problemu odjeżdżamy, kierując się na Radosną, zwaną też Ustroniem, mijamy Łomnicę, prześliczną wieś, sąsiadkę Głuszycy, zasypaną śniegiem, a ja mam czas na swoje 'głuszyckie refleksje'...

Wcześniej tylko przez Głuszyce przejeżdżałam, a i tak tego nie pamiętam;(
Teraz mnie zafascynowała - przepięknie położona, w 'śnieżnym entourage'u' jawi się może nie bajkowo, ale bardzo interesująco, a jak dodać do tego kilka czy kilkanaście domów zadbanych, odnowionych, z epoki, to podoba mi się.
Tylko - czy 'kilka czy kilkanaście domów' wystarczy?
Dlaczego nie wszystkie, a przynajmniej większość?
Jesteśmy wszak przy ulicy głównej, przelotowej, wizytówce miasta - jadę, widzę, podoba mi się, więc się zatrzymuję, nie - jadę dalej i nie wracam!

Promocja miasta w mediach?
Jest "Osówka", ale to za mało!
Może w najbliższej okolicy wiedzą o lodospadach, o przejściu do Janowiczek, ale co dalej, co więcej?
Mam wrażenie, że te działania zmierzające do przyciągnięcia turysty i wczasowicza nie mają dłuższej tradycji, nic dziwnego, do niedawna było to miejsce bardzo przemysłowe...
Jak to dobrze, że jest grupa pasjonatów, miłośników miasta i okolicy, w rodzaju Magdy i Janusza, 'odpowiedzialnych' za propagowanie i utrzymanie lodospadów, Grzegorza Czepila amatora starych pocztówek, czy wreszcie p.Stasia, którego blog jest chyba najskuteczniejszą promocją miasta i gminy!

Piszę o tym, tak to podkreślam, bo zawsze zachwycali mnie, osobę stojącą z boku i osobną, pasjonaci, zapaleńcy działający lokalnie, w i dla swojej 'małej ojczyzny'.

Tylko - mam świadomość, że bardzo łatwo jest być lokalnym patriotą w, porównywalnych wielkością, Nałęczowie, Muszynie czy Makowie Podhalańskim ...
Tu, na Dolnym Śląsku, jest to trudniejsze niż gdzie indziej, trudniejsze niż się wydaje...
Zacytuję mojego ulubionego znawcę tematu, S.Michalika:

"Przypominam sobie, jak po iluś tam latach pracy w szkole zainteresowałem się przeszłością Głuszycy.Okazało się, że to miasto jest jak nowonarodzone dziecię.
Ma tylko teraźniejszość, nie ma przeszłości.Nawet ta powojenna nie została przez nikogo zapisana, rozmyła się jak plama na podłodze, pozostawiając tylko drobne ślady w pamięci starszych osób.
Co się działo przed wojną, w czasie wojny, jak doszło do powstania miasta, do rozwoju przemysłowego, infrastruktury miejskiej, komunikacji?
Na te i wiele innych pytań, trudno było znaleźć odpowiedź.

To nie jest rzecz wyjątkowa, bo dotyczy całego obszaru Ziem Odzyskanych.
Trudno się dziwić, gdy historia tych ziem, to w głównej części historia Czech, Prus i Rzeszy Niemieckiej.
To co miało miejsce wcześniej, zanim te ziemie zostały skolonizowane lub podbite przez sąsiadów zza miedzy, a więc kilka wieków Polski Piastowskiej, nie było przez nich eksponowane, tak samo jak po odzyskaniu tych ziem przez 'władzę ludową' starano się usilnie, by czas panowania Habsburgów i Hohenzollernów, sięgający często ponad 5 wieków, wymazać z pamięci.

Dominował entuzjazm z powodu powrotu Ziem Zachodnich do Macierzy i przeświadczenie, że 'myśmy tu nie przyszli, myśmy tu wrócili'.
Ale o tym, że wróciliśmy na ziemie dobrze zagospodarowane, rozwinięte pod każdym względem, że pracowało na to kilkadziesiąt pokoleń naszych zachodnich sąsiadów, lepiej było nie mówić."

I jeszcze, dalej:

"To już ponad 60 lat, gdy Głuszyca stała się nasza, ale znacznie mniej, od kiedy poczuliśmy się prawdziwymi gospodarzami tej ziemi, od kiedy zniknęło poczucie tymczasowości, niepewności, zagrożenia tym, że mogą tu wrócić Niemcy.

O niemieckiej Głuszycy mówimy głośno od niewielu lat.
Temat tabu przestał zasłaniać prawdę historyczną.
Dajmy sobie już spokój z wyszukiwaniem śladów polskości tych ziem.Aby mieć czyste sumienie i poczucie sprawiedliwości dziejowej wystarczy zajrzeć na karty historii.To, że kiedyś w początkach państwa polskiego mieszkali tu słowiańscy Ślężanie, nie budzi wątpliwości.
Również to, że od czasów Mieszka I przez kilka wieków władali na Śląsku książęta piastowscy.
Ale przyszedł czas, gdy ziemie te uległy zniemczeniu, a ich przynależność do Czech, Prus, a następnie Niemiec stała się faktem.
I trwało to dobre pięć wieków, a w niektórych regionach nawet dłużej.
Tak zwane Ziemie Odzyskane 'wróciły' do Polski nie dlatego, że kiedyś były zamieszkałe przez Słowian (..), ale dlatego, że po II wojnie światowej, w Poczdamie, Józef Stalin i jego koalicjanci (..) mieli w tym swoje interesy.
Z jednej strony - ograniczenie obszaru Niemiec, z drugiej - rekompensata dla Polaków za utracone ziemie wschodnie.
Na tę właśnie kolejność motywów warto zwrócić uwagę.
Konferencja Poczdamska wprowadziła nowy ład w Europie (..) i do tego faktu można by ograniczyć
tok rozważań legitymizujących nasze prawo do traktowania Ziem Zachodnich (a w tym także Głuszycy) jako integralnej części Polski powojennej.

Jesteśmy tu już ponad 60 lat, staliśmy się prawowitymi gospodarzami tej ziemi, pobudowaliśmy nowe domy, osiedla mieszkaniowe, fabryki, szkoły, jesteśmy w zdecydowanej większości tutaj urodzeni i tutaj jest nasz dom rodzinny, nasza mała ojczyzna."

.................................................

To koniec spotkania z Głuszycą, mam nadzieję, nie ostatniego, mam nadzieję - jednego z wielu, bo chciałabym zobaczyć miasteczko w zieleni lata, złocie i czerwieni jesieni, powinno mu być do twarzy;)

Mieszkańcom życzę udanych i skutecznych w swych działaniach... gospodarzy miasta, a nam, przyjezdnym - zachwytu takiego, jaki odczuwamy poznając miasta i wsie 'po sąsiedzku, choć po drugiej stronie granicy, w Czechach...

;)

Głuszyca, ulica główna

2012-02-28T15:23:00.001+01:00

Nie ma ulicy Głównej;
są ulice Sienkiewicza i Grunwaldzka, które tworzą jedną, główną ulicę, wzdłuż której rozłożone jest miasteczko, którą prowadzi droga nr 381, które skupiają najważniejsze instytucje - oś miasta.
Zanim zaczniemy spacer tam, gdzie go skończyliśmy, czyli na granicy z Głuszycą Górną, kilka słów.

Głuszyca jest jednym z najmłodszych miast na Dolnym Śląsku, bo dopiero 50 lat temu - dokładnie 7 lipca 1962 r. - uzyskała prawa miejskie, a to dzięki dynamicznemu rozwojowi przemysłu lekkiego, zwłaszcza włókienniczego, który tu, na dawnych ziemiach niemieckich, miał mocne tradycje, a co za tym idzie - podstawy w postaci rozbudowanej bazy fabrycznej, niezniszczonej w czasie wojny.

W latach 50-tych XX wieku Głuszyca miała wyższy wskaźnik zatrudnienia niż np. Wałbrzych, oferując zatrudnienie połowie mieszkańców w samych tylko fabrykach włókienniczych.

Skąd rozwój włókiennictwa w tym rejonie?
Przypisuje się go nie tylko polityce społecznej rządów niemieckich, ale i czystości wód sudeckich, które pozwalały uzyskiwać najwyższą jakość bielonego płótna.
W pierwszej połowie XIX w. Głuszyca stała się "klasyczną wsią tkaczy, istniały w niej 83 domy tkackie, (..) i pierwsza manufaktura tkacka braci Grossmannów, przekształcona w 1852 r. w tkalnię mechaniczną."
Ta tkalnia funkcjonowała potem w PRL- u jako część fabryki "Piast", już nieistniejącej, podobnie jak i inne.

Dziś rodzi się pytanie, czym zastąpić przemysł i pierwszym słowem, jakie ciśnie się w odpowiedzi na usta jest - turystyka.
Czego jak czego, ale walorów krajoznawczo-turystycznych Głuszycy nie brakuje!
Od wielu lat przyciąga tu turystów Tajemnicze Podziemne Miasto Osówka, niedaleki kompleks Włodarza, bliskość Gór Sowich i Kamiennych, oferujących liczne szlaki turystyczne dla pieszych i rowerzystów, a zimą stoki i trasy dla narciarzy.
W okolicznych wsiach, jak Łomnica, Sierpnica, Głuszyca Górna można znaleźć nocleg na każdą kieszeń i potrzeby.
Tylko tu nasuwa się pytanie drugie, mianowicie, czy władze miasta mają tego świadomość, bo mam pewne
wątpliwości, ale nimi podzielę się później;)

Teraz zapraszam na spacer tytułową 'ulicą główną' Głuszycy - wszystkie zdjęcia znajdziecie w albumie na picasie, tu zaprezentuję ich większą część i poproszę Was o udział w mini ankiecie, czyli o odpowiedź na pytanie :

Jak Ci się podoba Głuszyca?

Dodam jeszcze tylko, że wszystkie informacje i cytat zaczerpnęłam z książki p.Stanisława Michalika, autora bloga 'Tu jest mój dom', "Głuszyckie kontemplacje" - wrócimy do niej jeszcze;)

Głuszyca Górna - wieś to jeszcze, czy już miasto?

2012-02-21T16:41:00.001+01:00

Przewodniki rozstrzygają ten dylemat jednoznacznie - wieś, mimo że gdyby nie tablica z nazwą "Głuszyca", czyli miasto, trudno byłoby stwierdzić, gdzie jedno się kończy, a drugie zaczyna.

Przywołam słowa p.Stanisława Michalika, autora "Głuszyckich kontemplacji", naszego blogowego kolegi:

"Gdzie jest granica pomiędzy wsią i miastem?
Odpowiedź można znaleźć tylko w urzędzie (ewentualnie jeszcze na drogowych, zielonych tablicach z nazwą miejscowości – pod warunkiem, że nie są zniszczone). Dla przeciętnych mieszkańców obu miejscowości nie ma to większego znaczenia, zwłaszcza że obecnie wszystkie wsie w gminie zatraciły charakter rolniczy."

Obie Głuszyce położone są przepięknie w kotlinie nad Bystrzycą, między Górami Sowimi a Kamiennymi.

Nie będę przedstawiać historii wsi - zapraszam na krótki spacer po niej, z nadzieją, że zachęcę Was do lektury znakomitego opisu p.Stanisława, na blogu 'tu jest mój dom'.

Idziemy główną ulicą, zaczynając od skrzyżowania - za plecami zostawiamy drogę prowadzącą do granicy i czeskich Janowiczek, po prawej drogę nr 381 prowadzącą do Nowej Rudy.

Idziemy raz lewą, raz prawą stroną ulicy,

rozglądając się na obie strony;

ten budynek na końcu ulicy to szkoła.

Gotycki kościół, wybudowany na początku XVI wieku, przebudowany dwukrotnie, raz w XVII, raz w XIX wieku, restaurowany w 1970 roku, z barokowym obrazem z VIII wieku to jedyny zabytek wsi, o którym wszystkie przewodniki wspominają;
jest starszy od miejskiego, co sugerowałoby, że również wieś powstała wcześniej niż miasto.

Po lewej Wiejski Dom Kultury "Pod armatą", nazywany tak, gdyż przez kilka lat po II wojnie światowej stała przed nim armata.

Filary nieistniejącej linii kolei wąskotorowej. Kolej postawiono w celu zaopatrzenia militarnych obiektów Riese w Górach Sowich. Łączyła stację kolejową w Głuszycy Górnej z kompleksami Osówka i Soboń. W terenie są też widoczne pozostałości nasypów kolejowych. Kolej podobno wyjechała po wojnie na wschód.

Wiadukt kolejowy linii Wałbrzych - Kłodzko. Linia jest najciekawszą linią kolejową w Polsce. Na trasie tunele (w tym najdłuższy w Polsce), wiadukty i niesamowite widoki.

Jeszcze w Górach Kamiennych (Suchych), a w tle już Góry Sowie. Masyw Włodarza, góra Soboń. Tuż powyżej granicy śniegu w lesie są ukryte obiekty kompleksu Soboń.

Kończymy nasz spacer po Głuszycy Górnej - stosowna tabliczka informuje nas, że oto jesteśmy w Głuszycy, siedzibie gminy miejsko-wiejskiej.

Przed nami jeszcze kilka kilometrów, ale co tam - w słońcu nawet te minus kilkanaście stopni nam niestraszne, zresztą z minuty na minutę robi się cieplej, a w perspektywie mamy dobrą zupę i kawę w...PRL- u, ale o tym już następnym razem;)

........................

Muszę dodać, że opisy pod zdjęciami są autorstwa p.Janusza Pawłowskiego, przewodnika sudeckiego i współwłaściciela 'Pogranicznej' - jeszcze raz dziękuję!

Pan Janusz podesłał mi jeszcze dwie informacje-ciekawostki, cytuję:

W Głuszycy Górnej stał też duży browar (za remizą strażacką).

Na ul. Granicznej 2 było znane gospodarstwo zarodowe. Nieżyjący już właściciel, pan Podejko, był bohaterem filmu z 1974 roku. Niestety, nie jest on dostępny w internecie http://www.filmpolski.pl/fp/index.php/4244.

c.d.n.

;)

Głuszyca Górna - Janovičky

2012-02-17T18:46:00.001+01:00

Z Głuszycy Górnej do Janoviczek jest jakieś 20 minut do pół godziny, przez las.
Wzdłuż granicy prowadzi szlak, którym można dojść do Andrzejówki - ok. 24 km - po drodze wstępując na Ruprechtický Špičák *, skąd widoki!
Wybraliśmy się na ten spacer tego samego dnia, po krótkiej drzemce (to mój mąż) i lekturze (to ja), mocno popołudniowa porą;

zimno było umiarkowanie, czyli w okolicy minus 9, bezwietrznie, no i głównie lasem, więc temperatura nie była zbyt odczuwalna.
Zresztą - ubrani jesteśmy profesjonalnie, niestraszne nam temperatury;)
Pierwszy odcinek to jeszcze droga, mijamy kilka ostatnich domów, dochodzimy do parkingu, na którym można zostawić pojazdy mechaniczne;

nie licząc dwójki narciarzy i dwóch młodzieńców z deskami w dłoniach - tylko las i my.

A potem wychodzimy z lasu, a przed nami - Janovičky, śliczna malutka osada, ośrodek turystyczny i narciarski.

Tak ją zobaczyłam, proszę:

Schodzimy ze stoku z powrotem na drogę;
te małe domki - jakby spały, pod czapami śniegu...

Na płocie panorama - po prawej stronie zaznaczony Ruprechtický Špičák,

a na zdjęciu poniżej widoczna słabo po lewej stronie wieża widokowa - będziemy na niej jutro!

Jeszcze kilka mniej kameralnych budynków,

jeszcze rzut okiem na zachodzące nad górami słońce

i chowamy się w knajpce polecanej przez naszych gospodarzy z Pogranicznej - to ta na 6/7 zdjęciu - i w drogę powrotną.
Robi się ciemno i coraz zimniej, minus 14;

wzięliśmy mały termometr, żeby kontrolować temperaturę - w Głuszycy jest już minus 18 i szczerze mówiąc mam dość.

Podobno tej nocy było -28!

.....

a tu geo-bonus dla Lavinki i Tomiego:)

Głuszyca, pierwsze starcie - lodospady

2012-02-14T16:46:00.001+01:00

Ostatni weekend przyniósł nam tyle wrażeń, że nie bardzo wiem, od czego zacząć, zatem może - od początku?
A na początku był pomysł, żeby wybrać się w nieodległe Góry Suche, w okolice Waligóry i 'Andrzejówki', w które jeździmy zawsze zimą, a w tym roku jeszcze nie byliśmy.

Chcieliśmy tym razem połazić po drugiej stronie, zobaczyć okolice Radosnej, o których arcyciekawie napisał pan Stanisław na swoim blogu, a których kompletnie nie kojarzyłam.

Mieliśmy też zamiar przenocować w Sokołowsku, w 'Leśnym Źródle', które znamy tylko 'od strony kuchni' - jeść tam dają pysznie - ale niestety, 'zapraszamy za tydzień, teraz wszystkie

miejsca zajęte', usłyszeliśmy;(

Przypomniałam sobie wtedy o pensjonacie, który polecał też pan Stanisław, zerknęłam na stronę, zadzwoniłam i jest - pokój dwuosobowy z łazienką, niedrogo, w starym wiejskim domu, w stylu otwartego, wiejskiego dworu z przełomu XIX i XX wieku, jak piszą jego właściciele:

"To dom z historią i z duszą, który stopniowo przywracamy do stanu z czasów świetności.
Chcielibyśmy, aby w oczach naszych Gości, Pograniczna była miejscem, w którym panuje dobra, życzliwa atmosfera i takim, które budzi przyjazne wspomnienia.
Dom położony jest na obrzeżach Głuszycy Górnej, tuż przy czeskiej granicy. Okolica obfituje w atrakcje na każdą porę roku, co gwarantuje, że każdy spędzi tu czas na swój sposób."

I wszystko się zgadza!

Okolica piękna, gospodarze przesympatyczni, życzliwi, pomocni, a przy tym miejscowi pasjonaci, zaangażowani w życie Głuszycy, z planami - było o czym gadać!
Co tu dodać, to trzeba samemu zobaczyć;)
Od razu mówię, że to nie jest miejsce dla kogoś, kto chce luksusów, śniadanie trzeba sobie zrobić samemu, ale za to - pięć minut i jesteśmy w lesie, pół godziny spacerkiem i jesteśmy po czeskiej stronie, w ślicznej osadzie, z wyciągiem narciarskim, o wdzięcznej nazwie Janovičky, ale - największą atrakcją są niewątpliwie lodospady, odległe od 'Pogranicznej', czyli naszego noclegu o jakieś kilkaset metrów, dziesięć minut spacerkiem.

"Lodospady w Głuszycy Górnej tworzą się w nieczynnym kamieniołomie na zboczach góry Ostoja w Górach Kamiennych. Latem miejsce to jest znane jako Zalew "Kamyki", wykorzystywany na kąpielisko i łowisko." - tyle cytatów, wszystko o lodospadach można przeczytać na stronie pp.Magdy i Janusza, a ja zapraszam na zdjęcia.

Niestety, zawiódł mnie balans bieli, proszę o wyrozumiałość, warunki były z tych trudniejszych;
zdaje się, że najwyższy czas zacząć robić w RAW-ach.

Tu już widać dawny kamieniołom, zalew skuty lodem na grubość kilkudziesięciu centymetrów - można po nim bezpiecznie przejść aż do lodospadu.

Pod lodospadem grupka zapaleńców dyskutuje,

jedni przygotowują się do wspinania, inni już są na górze;

zdaje się, że na zdjęciu poniżej pan Janusz we własnej osobie;)

Są też tacy, którzy próbują tu ślizgać się na łyżwach...

Przypominam, że zdjęcia po kliknięciu otwierają się w dużym rozmiarze, dziś 1000x667 pix.
No i zapraszam na ciąg dalszy :)

w kolorze blue...

2012-02-10T15:59:00.001+01:00

... z domieszką słońca - zima jest piękna, czyż nie?

Ślęża zimą

2012-02-07T18:02:00.000+01:00

Ślęża, zwana niegdyś Świętą Górą albo Śląskim Olimpem, wznosi się co prawda na wysokość niewielką, bo tylko nieco powyżej 700 m.n.p.m., ale czyni ją to najwyższym wzniesieniem Przedgórza Sudeckiego; widać ją z daleka i z wielu stron Wrocławia, może dlatego niektórzy zwą ją Magiczną Górą?

Jak na magiczną górę przystało, jest Ślęża tematem wielu legend.
Jedna z nich wiąże powstanie góry z walką, jaką stoczyć miały diabły z aniołami, druga wspomina o skarbach ukrytych w jaskiniach i mnichu, co się nie oparł pokusie ich odszukania, inna o pannie i niedźwiedziu, jeszcze inna o innym niedźwiedziu, który się z... Bolesławem mocował, raniąc mu twarz, co królowi do końca życia ślad, a po wsze czasy przydomek Krzywoustego zostawiło.

Potwierdzeniem, że w każdej z legend jest źdźbło prawdy, są kamienne figury ich bohaterów, stojące od wieków na szczycie i zboczach Ślęży.

W ostatnią niedzielę, korzystając z ładnej pogody, wybraliśmy się na krótki spacer po Ślężańskim Parku.
Na Przełęczy Tąpadła zostawiliśmy auto i poszliśmy w górę.
Szlaku opisywać nie będę, zainteresowanych odsyłam do Jacka, który zrobił podobną trasę trzy tygodnie temu i pięknie ją opisał:)
Zapraszam...

W całym parku krajobrazowym napotyka się tablice z napisem " miejsce kultu w starożytności'.

Na szczycie - Radiowo Telewizyjne Centrum Nadawcze, czyli wysoka na 136 metrów, widoczna na wiele kilometrów wieża telewizyjna, o zasięgu obejmującym cały Dolny Śląsk, a nawet więcej.

Po lewej stronie góruje nad resztą kościółek - pod wezwaniem NMP - wybudowany w 1852 roku;

Kilkadziesiąt metrów dalej - wieża widokowa;
niestety, widok nie był tym razem najciekawszy..

U podnóża kościółka - kultowy niedźwiedź, a obok - granitowy krzyż milenijny,

a poniżej schronisko im. Romana Zmorskiego, dziewiętnastowiecznego poety, tłumacza i badacza legend słowiańskich, zbudowane w 1908 roku.

W dole widać Sobótkę.

Nazwę Ślęża wywodzą etymolodzy od "starosłowiańskiego wyrazu ślęg ("wilgoć, mokrość, mokra pogoda, błoto"), który oznacza miejsca podmokłe i spowite często mgłą.

Słowo ślęg ma związek z panującym tutaj swoistym klimatem. Odosobnienie masywu, przy znacznych różnicach wysokości względnej (ok. 500 m) spowodowało, że klimat charakteryzuje się stosunkowo dużą ilością opadów."

Tak wyczytałam na stronie... klubu sportowego o wdzięcznej nazwie Sobótka';)

.....................

A swoją drogą - tak blisko mamy, a tak rzadko tu bywamy?
Może dlatego, że przy ładnej pogodzie walą tu tłumy, bo i z Wrocławia niedaleko, i ze Świdnicy, i z Dzierżoniowa.

Aż mi się nie chce wierzyć, ale sprawdziłam - poprzednio byliśmy tu 3 lata temu, w grudniu 2008, o śniegu można było pomarzyć, było deszczowo i mglisto...

obrazki z życia miasta

2012-02-06T16:07:00.000+01:00

Dziś nie ma ich zbyt dużo, garstka;

bywa, że ptaki obsiadają wszystkie gałęzie, z trudem się mieszczą, odlatują dopiero kiedy się ściemnia, wtedy można bez obaw przechodzić...

Parkujący omijają to miejsce jak mogą, nie zawsze sie da - jak widac...

Ale - kochamy ptaszki!

Przyzna się ktoś, że nie?

w drodze

2012-02-03T12:37:00.000+01:00

To już ostatnie zdjęcia z moich 'letnich wojaży 2011', naszych, bo przecież nie jeżdżę sama;
kiedyś było nas cztery, teraz trzy, skład się zmieniał, nie zmieniało się jedno - chcemy zobaczyć, poznać, utrwalić na zdjęciach nasz kraj.
Trochę to patetycznie zabrzmiało, prawda?
a ja tego nie lubię, choć przyznam, że czasem mi zbyt serio wychodzi, ale co poradzić, kiedy bywa i pięknie i smutno, i wzruszająco, i dech-zapierająco.
Na szczęście czasem się zdarza, i 'strasznie i śmiesznie' i pośmiać się można;)

Dziś kolejno obrazki z miejsc 'po drodze' w jedną i drugą stronę:

Proszowice - miasteczko w Małopolsce, ze średniowiecznym układem architektonicznym, z prawie kwadratowym, sporym ( prawie 2 ha pow.) rynkiem - pustym placem, otoczonym XIX i XX - wiecznymi domami;
na wschodniej pierzei stoi gotycki kościół, przed nim fontanna, po stronie północnej - pomnik T.Kościuszki.

Mieszkańcy nie boją się fotografujących...;)

Kazimierza Wielka - jeden z najważniejszych
w XIX wieku ośrodków Ponidzia, ze znaną cukrownią Łubna, założoną w 1845 r. przez hrabiego Henryka Łubieńskiego, zlikwidowaną w 2006 przez jej obecnego właściciela, koncern Südzucker.

W baszcie, zwanej też okrąglakiem, mieszkali kiedyś praktykanci cukrowni., teraz mieści się tu Muzeum Ziemi Kazimierskiej.

Dziś Kazimierza Wielka chlubi się wspaniałym parkiem na południowym zboczu doliny Małoszówki, ze starym i bogatym drzewostanem, ostoją ptactwa i ścieżką edukacyjną.

My szukałyśmy... pomnika buraka;)
Nie ma go i nie wiadomo, czy był, bo co prawda jeden z mieszkańców coś wiedział, ale pewien nie był, a guru-internet podpowiada mi, że jedyny w świecie stoi, owszem, ale w ... Chodorowie, na Ukrainie!

Następnym miejscem, przez które tylko przejeżdżamy jest Pińczów.

Zatrzymujemy się na chwilę przy dworcu,

(najwyraźniej byli tu przed nami kibice z Krakowa),

podziwiamy 'okoliczności przyrody',

i podjeżdżamy na wzgórze św. Anny,

zobaczyć miasto z góry:

Wiem, wiem - powinnyśmy więcej czasu poświęcić na zwiedzenie miasteczka, na jego 'wczoraj i dziś', ale późno już...

Do Kazimierza Dolnego wstąpiłyśmy już w drodze powrotnej; w mieście pustki, ludzi na lekarstwo, kościół w remoncie,

i tylko Wisła w świetle zachodzącego słońca piękna jak zawsze...

Na spóźniony obiad, przed noclegiem w Opolu Lubelskim, idziemy jak zawsze do restauracji 'Pod Wietrzną Górą'.
Zawsze też zaglądamy choćby na herbatę mrożoną do 'Zielonej tawerny' - teraz zabrakło czasu.

Jeszcze trzeba się chwilę poszwendać,
porozglądać...

i - w drogę,na nocleg.
Tam czeka niespodzianka;))

Mówiłam, że czasem jest i 'straszno i śmieszno'?

:)))

To już w zasadzie wszystko, chociaż...
szkoda mi niektórych zdjęć, takich bez tematu,
szerszego kontekstu, jak np. tego nocnego
z Bydgoszczy, albo tego zrobionego
na wsi podlaskiej, gdzie gościli nas
w swoim domu znajomi,
a nad głowami klekotały nam bociany..

albo tego, kiedy zatrzymał nas w pół drogi zachwyt nad 'pejzażem industrialnym'...

Czy w tym kontekście bardzo nie na miejscu będzie fragment wiersza Wisławy Szymborskiej
"Gawęda o miłości do ziemi ojczystej"

Ziemio ojczysta, ziemio jasna,
nie będę powalonym drzewem.
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
radością, smutkiem, dumą, gniewem.
Nie będę jak zerwana nić.
Odrzucam pusto brzmiące słowa.
Można nie kochać cię - i żyć,
ale nie można owocować."

Szkoda, że już nie napisze żadnej strofy więcej...

piotrawińskie renowacje albo cud nad Wisłą

2012-02-01T10:48:00.000+01:00

W wielkim skrócie było tak:

Nie mogli się porozumieć król Bolesław Śmiały, zwany przez współczesnych Szczodrym, i biskup Stanisław ze Szczepanowa, kto jest właścicielem wsi Piotrawin, którą to wieś miał biskup od poprzedniego właściciela, rycerza Piotra, kupić, ale transakcji nie mógł udowodnić, bo nikt w obawie przed gniewem króla zaświadczyć na jego korzyść nie śmiał, a rzeczony rycerz od trzech lat w grobie pozostawał....

Biskup zwrócił się tedy do swego Zwierzchnika i w gorących modłach uprosił go o pomoc we wskrzeszeniu nieboszczyka, by móc powołać Piotra na świadka.
Zwierzchnik był łaskaw.
Grób rozkopano, rycerz Piotr wstał, jak leżał i udał się na sąd królewski, prowadzony przez biskupa Stanisława na drugi brzeg Wisły, gdzie przed królem i jego świtą poświadczył, co miał poświadczyć, po czym na miejsce swego spoczynku powrócił i kazał się w nim ponownie i na wsze czasy zakopać.

Prawdzie stało się zadość, a ludowi pozostała legenda i przekonanie, że jasna smuga pojawiająca się czasem na wodzie i łącząca brzegi Wisły jest wieczną pamiątką przejścia po wodach rzeki, cudu, znaczy się;)

Tyle legenda;
Historia dodaje, że spór się na tym nie skończył, zresztą i nie zaczął, bo biskup już wcześniej naraził się królowi jako obrońca sprawiedliwości i ładu moralnego.
Ostatecznie król dopadł biskupa w Krakowie, w kościele na Skałce i własnoręcznie przebił mieczem, kazał poćwiartować, co takie w narodzie wzburzenie wywołało, że król udać się musiał na banicję, a biskup Stanisław stał się świętym Stanisławem - co prawda nieco później, ale;)

Gdyby ktoś pytał, w którym miejscu pokazuje się wspomniana smuga, to wskazuję, że mniej więcej tu - o, na tym zdjęciu...

A miejsce to widać z tarasu prześlicznego pałacyku, znajdującego się w Piotrawinie, z pietyzmem odnawianego przez nowych właścicieli-pasjonatów.

Zaraz za widocznym na zdjęciu murem znajduje się kościół - zabytkowy, zwany perłą gotyku, miejsce pielgrzymek - latem w remoncie, więc urodę jego przysłoniły, niestety, rusztowania...
Kilka zdjęć, proszę;

Widoczne na zdjęciu poniżej części kolumn to pozostałość po planowanej a niezrealizowanej budowie nowej świątyni w... połowie XVIII wieku!

Jakieś 700 metrów od kościoła i pensjonatu znajduje się jeszcze jedno miejsce, którego nie wolno przegapić - punkt widokowy.

Jeszcze niedawno działał tu kamieniołom, teraz z wysokich ścian - ok. 40 m. - wyrobiska można podziwiać okolicę...

Wszystkie zdjęcia, niewiele więcej, są w albumie na picasie, zapraszam.

W zasadzie to już koniec moich letnich wojaży 2011, zostały jeszcze zdjęcia kilku miejsc po drodze, które zamieszczę gwoli kronikarskiej ścisłości, a potem wracamy na Dolny Śląsk, zapraszam nieustająco.

szumią jodły, czyli edukacyjnie w Rudawach Janowickich

2012-01-30T18:23:00.000+01:00

"Przed Państwem w odległości 30 m znajduje się potężna jodła o wysokości 37 m i obwodzie 260 cm. Pod nią za pomocą osłon z siatki chronione są młode siewki jodełek, powstałe z naturalnego obsiewu."

Ten tekst zamieszczony jest na tablicy przy ścieżce przyrodniczej w Rudawach Janowickich pod innym, nieco dłuższym, traktującym o jodłach w Sudetach, przeczytajmy więcej:

"Jodła była od wieków nieodłącznym składnikiem zbiorowisk leśnych w Sudetach.
Z przekazów historycznych wiadomo, że udział jodły w składzie drzewostanów był znaczny i jeszcze w XVIII wieku wynosił 16%.Sposób prowadzenia gospodarki leśnej (..) spowodował, że jodła znalazła się praktycznie na granicy eliminacji jako rodzimy gatunek lasotwórczy.
jej miejsce w drzewostanach zajmował stopniowo świerk, wprowadzony sztucznie w miejsce wyrębów jako gatunek bardziej rentowny i łatwy w hodowli."

Jeśli do tego dołożyć zanieczyszczenie środowiska w XX wieku, to okazuje się, że obecnie udział Jodły w drzewostanie sudeckim wynosi zaledwie 0,2%, co oznacza, że jodła zagrożona jest tu całkowitym wyginięciem!
Żeby nie dopuścić do tego, Lasy Państwowe podjęły się "ambitnego programu restytucji jodły w Sudetach", oczywiście z pomocą różnych innych funduszy.
Inwentaryzacja wykazała istnienie 2000 dorosłych drzew, z których w latach urodzaju zbierane są szyszki, z których pozyskuje się nasiona.
Do osiągnięcia stanu wyjściowego, czyli kiedysiejszych 16% drzewostanu potrzebnych jest, bagatela 300 milionów sztuk sadzonek!
Akcja ratowania jodły trwa już od ponad dziesięciu lat na terenie 9 nadleśnictw Sudeckich.
Jakie będą jej efekty ocenią zapewne dopiero nasze dzieci i wnuki, a my - cieszmy się tym, co mamy.

Wczoraj wybraliśmy się na spotkanie z zimą - ja po raz pierwszy tej zimy kalendarzowej.
Pogoda udała się nam dość średnio, ale nie narzekam - był mróz, zero wiatru, trochę słońca, dotleniłam się na cały tydzień.
No i pobyłam trochę w ulubionych okolicznościach przyrody, czyli Rudawach Janowickich, a dokładniej w ruinach zamku Bolczów.
Kilka zdjęć, zapraszam;)

Niestety, widoków nie było, a szkoda, bo przy ładnej pogodzie widać stąd Śnieżkę, co pewnie niektórzy z Was na własne oczy widzieli, a ci, co nie - na zdjęciach na poprzednim blogu na pewno;)

jak to robią w Zawichoście, czyli o prywatyzacji zabytków słów kilka

2012-01-25T19:36:00.001+01:00

W Zawichoście zabytków jest niewiele i nic w tym dziwnego, bo miasto zostało niemal doszczętnie zniszczone w 1944 r. podczas walk o przyczółek na Wiśle.
Nie pierwszy raz zresztą - łupili miasto swego czasu Tatarzy, Szwedzi, wojska Rakoczy'ego, a czego nie zniszczyli ludzie, dokonały pożar i zaraza.
W swej historii miał Zawichost rzecz jasna i lepsze chwile, ba, całe lecia, kiedy to był ważnym grodem obronnym, znaczącym w regionie ośrodkiem przemysłowym i handlowym.
W czasie rozbiorów należał przez chwilę do Austrii, potem do Rosji.
Data otrzymania praw miejskich nie jest dokładnie znana, jedni przyjmują, że było to w 1242, inni, że
1257 roku, w każdym razie stracił je na pewno w 1888, by na nowo uzyskać w 1926 r.
Znaczną część ludności stanowili Żydzi, których w 1942 roku Niemcy wywieźli do obozu zagłady w Bełżcu.
W 1939 r. miał Zawichost cztery tysiące mieszkańców, dziś - niespełna dwa.
Tyle krótki wypis z historii.

Współcześnie kojarzymy Zawichost z raportami stanu wód na Wiśle - ten z 25. stycznia 2012 podaje 244 cm, strefa stanu średniego:)
Nie jest źle, na Nysie w okolicy Gubina woda przekroczyła dziś stan ostrzegawczy!

Ja do Zawichostu zaglądnęłam w drodze powrotnej z Podlasia, żeby zobaczyć, cytuję za przewodnikiem "Polska niezwykła": "obiekty związane z prowadzonymi od 1813 roku pomiarami poziomu wody w Wiśle.
Pierwszy z nich, przy u. Św.Leonarda (..), to dziewiętnastowieczny kamienny obelisk z informacjami o pomiarze ustalającym położenie Zawichostu względem poziomu Bałtyku.
Niestety, dziś obiekt znajduje się na prywatnej posesji, a właściciel, najwyraźniej nieświadom jego wartości, bardzo zagracił otoczenie cennego zabytku."
I tu rodzi się wątpliwość, bo obiekt, który jest tym opisywanym, jak sądzę, na zdjęciu stoi rzeczywiście za ogrodzeniem, ale przy ul.Plażowej!
Z innego źródła dowiadujemy się, że "pochodzący z 1910 roku obelisku zbudowali Rosjanie. Jest on reperem wysokościowym, czyli punktem o znanej wysokości w metrach n.p.m. w układzie Kronsztadt ( w Polsce ta miara już nie jest używana ), do którego odnoszą się rzędne poszczególnych łat wodowskazowych."

Poniżej, w zaroślach, które uniemożliwiły, niestety, znalezienie go, stoi drugi obiekt, wieżyczka wodowskazu z 1924 r. - kiedyś mieściła aparaturę do ustalania poziomu wody;

pracownik Nadzoru Wodnego odczytywał dane i telefonicznie przekazywał je do Warszawy.

Wieżyczka wodowskazu przygotowana była do pomiaru o maksymalnej wartości 740 cm przy stanie alarmowym na poziomie 620 cm.

W czasie powodzi tysiąclecia stan wody na Wiśle w Zawichoście wyniósł - 794 cm!

Obecnie do pomiarów wykorzystuje się tzw. łaty wodowskazowe i inne.*

W Zawichoście zobaczyłyśmy jeszcze zabytkowy kościółek św. Jana Chrzciciela,

i tzw. Mały Rynek, z obeliskiem odsłoniętym w 800 rocznicę obrony przeprawy przez Wisłę

i odtworzoną zabytkowa studnię.

I to koniec wycieczki, proszę Państwa.
W następnym wpisie będzie kilka słów o Piotrawinie - wsi nad Wisłą, miejscu cudu, tylko muszę sobie przypomnieć stosowna legendę;)
*
informacje z "Polska niezwykła, woj. świętokrzyskie" wyd.Demart.

ja też mówię NIE - dla ACTA

2012-01-24T10:41:00.000+01:00

Dlaczego?

Z punktu widzenia użytkownika internetu, na uwagę zasługują trzy zapisy.

1. Jedną z najważniejszych zmian, przeciw którym protestują przeciwnicy ACTA, jest zobowiązanie dostawców internetu i właścicieli serwisów do monitorowania zachowań internautów (art. 27).
To przede wszystkim tego boją się eksperci - podkreślają, że zmiana ta nie tylko zwiększy koszty działalności w sieci (dodatkowe koszty monitoringu), ale przede wszystkim naruszy wolność internautów.
2. Dodatkowo, postanowienia ACTA pozwoliłyby w określonych sytuacjach zmusić dostawców internetu i właścicieli serwisów do ujawniania danych posiadaczom praw własności, których prawa mogły zostać naruszone (art.27.4). A więc także instytucjom komercyjnym. Obecnie dane takie udostępniane są organom państwowym.

3. Inną kontrowersyjną zmianą dotyczącą sieci jest możliwość usuwania bez wyroku sądu treści uznanych za pirackie (art. 26 i 27.5)
.
/za:gazeta.pl /

więcej szczegółów TU

odrobina socrealizmu albo spacer po Starachowicach

2012-01-18T18:24:00.001+01:00

Ciekawa jestem, kto kojarzy Starachowice nie ze Staropolskim Okręgiem Przemysłowym - to historycznie - czy z produkcją 'Stara' - też już historycznie?

'Albowiem bo' o Starachowice zahaczyłyśmy, latem w drodze na Podlasie, żeby zobaczyć nie zabytkowe piece, a - bloki z podcieniami, wybudowane w okresie socrealizmu, rzadkość architektoniczną podobno, w każdym razie na tyle ciekawą, że są tacy, co piszą o nich prace magisterskie.

Bloki zwane przez starachowiczan filarami są odnowione, stoją przy ul.Staszica i - to wszystko co o nich wiem, bo żadnej, ale to żadnej informacji w necie na ich temat nie udało mi się znaleźć!
Nie wiem, kto, kiedy i dlaczego je zaprojektował, a chciałabym coś wiedzieć.

Usytuowanie bloków jest nietypowe - ulica biegnie wzdłuż tzw. odsłonięcia geologicznego - ściany skalnej o długości 400m, wysokiej miejscami na 4, miejscami do 8 metrów i to 'w samym środku miasta'!
Wchodzi się tu po schodkach, z ogromnego placu, na którym do niedawna funkcjonowało wielkie targowisko zwane Manhattanem. Obecnie miejsce to jest przekształcane w coś w rodzaju terenu rekreacyjnego, który będzie poprowadzony wzdłuż skałek (odsłonięcia geologicznego) i jest już częściowo zagospodarowany m.in. przez widoczną na zdjęciach fontannę.

To nie koniec atrakcji - na górze jest platforma widokowa, z której można nie tylko ulice poziom niżej oglądać, ale przede wszystkim podziwiać góry - pasmo Jeleniowskie, Klonowskie i Łysogóry.

To tyle na temat;
nie zwiedziłyśmy całych Starachowic, przejechałyśmy jeszcze przez ich najstarszą część, czyli Wierzbnik, ale trudno się robi zdjęcia zza kierownicy...
Gdyby ktoś chciał zobaczyć więcej - polecam blog a na kilka zdjęć więcej zapraszam do albumu;)

...

Zimowych zdjęć jeszcze nie mam, więc póki co zapraszam na ciąg dalszy letnich wspomnień, m.in. z Zawichostu, Piotrawina i ... Słupska;)
A w niedzielę może uda mi się wyskoczyć za miasto?

widok z okna

2012-01-14T13:43:00.002+01:00

Kraków, 13.15, dzisiaj

w mieście, którym sołtys rządzi, czyli z krótką wizytą w Wąchocku

2012-01-09T18:19:00.000+01:00

- Dlaczego autobus stając w Wąchocku otwiera tylko środkowe drzwi?
- Bo przednie i tylne to już nie Wąchock.

Kawałów o Wąchocku pewnie każdy z nas słyszał dziesiątki, ja zacytowałam ten, który wydał mi się nieobraźliwy, a dość, hm, 'adekwatny do okoliczności';)

Historia Wąchocka wiąże się ściśle z cystersami, którzy tu ściągnęli z Francji w XII wieku i istotnie przyczynili do rozwoju przemysłu w regionie.
Sam Wąchock jednak nigdy nie stał się znaczącym ośrodkiem, może tylko pod względem ilości kuźni - 22 w 1500 r. - bił inne miejscowości na głowę;)

Od 1454 do 1869 r. miasto, potem wieś, ponownie miasto od 1994 - a sołtys rządzi!

Obecnie absolutnie honorowo " uświetnia swoją osobą wiele imprez i uroczystości nie tylko w Wąchocku, będąc w ten sposób ambasadorem promocji miasta i humoru. m.in. podczas Festiwalu Filmów Komediowych w Lubomierzu. Przyjmuje wycieczki i oficjalne delegacje. Rozdaje mnóstwo autografów i pozuje do wielu pamiątkowych fotografii.

Jednym z najpoważniejszych aktów przypieczętowanych przez Honorowego Sołtysa było ogłoszenie Wąchocka w dniu 8 czerwca 2007r. Stolicą Humoru."

Jako postać jedyna w swoim rodzaju doczekał się sołtys z Wąchocka pomnika, też jedynego w świecie;)

W Wąchocku zabawiłyśmy chwilkę, zaglądnęłyśmy nad rzekę i do opactwa, zdjęć kilka zrobiłam;)

Opactwo ma swoją stronę, na której znaleźć można więcej zdjęć i informacji, też o wystawie.

Europa w puzzlach, czyli polska paranoja

2012-01-07T11:01:00.000+01:00

... bez komentarza?

Madonna z Wiślicy

2012-01-04T17:18:00.000+01:00

Legenda mówi, że modliła się do niej królowa Jadwiga z królem Jagiełłą, a przedtem Władysław Łokietek, prosząc o pomoc w zjednoczeniu kraju.

"Pewnego dnia wyczerpany książę zasnął w kościele, a wtedy, we śnie przemówiła do niego Maryja: Władysławie, wstań, idź, a zwyciężysz. Od tego czasu wiślicka Madonna nazywana jest Łokietkową."

Nazywana też Panią Wiślicką albo Matką Bożą Uśmiechniętą przywędrowała do Wiślicy z Węgier, według jednych badaczy w XI, według innych w XIII wieku.
Sama kolegiata - od 2005 r. bazylika mniejsza - powstała w XIV wieku, na miejscu poprzednich, budowanych w XII i XIII wieku.
Tradycja głosi, że z okna kolegiaty ogłoszono słynne 'statuty wiślickie'.

Współcześnie sławy przysparza jej przede wszystkim jedna z czterech w Polsce, częściowo zachowana, polichromia bizantyjsko - ruska.
Trzy pozostałe miejsca, w których można je oglądać, to Kraków, Sandomierz i Lublin;
ta w Lublinie jest "jedyną na ziemiach historycznej Małopolski kompletnie zachowaną polichromią późnośredniowieczną, w dodatku opatrzoną własnoręczną sygnaturą malarza."
Kilka zdjęć, proszę:)

Piękne stalle są stosunkowo młode, bo wykonane w XX w. wg projektu znanego architekta, Szyszko-Bohusza.

Gdyby ktoś pytał - Wiślica leży w woj. świętokrzyskim, na Ponidziu, przy drodze woj. nr 776, 12 km od Buska-Zdroju.

aniołowie z Chrobrza, czyli spotkanie ze sztuką naiwną

2012-01-02T16:55:00.000+01:00

Do Chrobrza, miejscowości malowniczo położonej nad Nidą, zajechałyśmy latem, w drodze na Podlasie, nieprzypadkowo - chciałyśmy zobaczyć pałac Wielopolskich.
To piękny budynek, projektu Marconiego, wybudowany w latach pięćdziesiątych XIX wieku, w stylu późnoklasycystycznym, otoczony pięciohektarowym parkiem.
Pałac jest dziś siedzibą Ośrodka Dziedzictwa Kulturowego i Tradycji Rolnej Ponidzia, w parku znajduje się stała wystawa "Kultura Rolna XIX i XX wieku".

Na wystawę rzuciłyśmy okiem, do pałacu nie weszłyśmy, bo zatrzymał nas widok figur stojących między drzewami...

Drewniane postaci, ze skrzydłami i bez, i drewniane zwierzątka zawładnęły parkiem.

Aniołom i nieaniołom towarzyszyli ich twórcy, para artystów, Barbara i Tadeusz Buczyńscy.

Tak o nich piszą:

"Państwo Buczyńscy to artyści prymitywiści, którzy tworzą swoją sztukę określaną jako art brut, outsider art, poza nurtami sztuki oficjalnej czy konwencjami sztuki ludowej. Aranżują przestrzeń wokół siebie w sobie wiadomym stylu. Ich dzieła są takie jak oni – proste, kolorowe i radosne. Prace tworzone są z naturalnych materiałów – patyków, kawałków materiału, wełny i trzciny. Twórcy ludowi swoją pracą pokazują, że można zrobić "coś z niczego". Ich prace zdumiewają, skłaniają do refleksji i zachwycają pomysłowością."

Buczyńscy prowadzą działalność artystyczną od prawie trzydziestu lat;

kiedyś zajmowali się renowacją ołtarzy i figur kościelnych m.in na Dolnym Śląsku - w Bolkowie! - w niedalekiej Płoninie stworzyli już po 2000 roku galerię "Rajski ogród", a w 2008 przenieśli się do Śladkowa Małego i tu zorganizowali skansen twórczości ludowej „Zaczarowany Ogród”.

Tworzą, prowadzą warsztaty artystyczne, promują sztukę ludową i region - chapeau bas!

Jak przystało na nowoczesnych artystów, mają swoją stronę internetową - zachęcam do odwiedzin.

kościółek św.Mikołaja w Świnach

2012-01-01T15:30:00.000+01:00

Tuż przy zamku na Świnach stoi nieduży kościółek, kiedyś prywatna świątynia właścicieli zamku, dziś służący parafianom.
Wybudowany prawdopodobnie w XIV wieku, w środku jest ponoć bardzo nietypowy, bo wyposażony w drewniane meble w stylu renesansowym, rzadkość na Dolnym Śląsku.
Bardzo cenne dla historyków sztuki są nagrobki, z których najważniejszy jest nagrobek Urszuli von Zedlitz – jedno z wybitnych dzieł sztuki sepulkralnej XVI w. na Śląsku.
Niestety, nie widziałam, bo kościółek otwarty jest jedynie w czasie mszy, w niedziele i święta o 12.00.
Zainteresował mnie jednak na tyle opis, który znalazłam na stronie bolkowskiej parafii, że postanowiłam tu zaglądnąć w jakąś niedzielę, po mszy, może uda mi się zrobić zdjęcia.

Od drogi i zamku kościółek odgrodzony jest niewysokim murem, wybudowanym z kamienia i - płyt nagrobkowych!

Musiał tu być kiedyś cmentarz, po którym nie pozostało śladu, prawie...

Przed bramą - pomnik poległych lub zaginionych niemieckich żołnierzy ze Świn i okolic, z czasów I wojny światowej, wzniesiony w 1936 r.

A tak na marginesie;
podróże wzbogacają nas nie tylko o wrażenia estetyczne, wiedzę historyczną czy geograficzną, kto znał pojęcie 'sztuka sepulkralna'?
;)

na Świnach

2011-12-30T19:42:00.000+01:00

Ile jest w Polsce miast, które mogą pochwalić się dwoma zamkami?

Na Dolnym Śląsku jest na pewno jedno - Bolków, znany wszystkim, bo raz, że na trasie międzynarodowej, dwa - od lat odbywa się tu Castle Party, jeden z największych europejskich festiwali muzyki gotyckiej, trzy - jest miejscem wielu rycerskich turniejów.Wszystkie te imprezy odbywają się na bolkowskim zamku, górującym nad miastem, odległym od rynku dosłownie o kilkadziesiąt metrów.

Drugi zamek znajduje się niby w Bolkowie, a naprawdę we wsi Świny, przycupniętej przy miasteczku, ale - każdy bolkowianin powie Wam, że zamek Świny jest w Bolkowie!
W przeciwieństwie do poprzedniego, który jest oddziałem Muzeum Karkonoskiego, ten jest od 20 lat w prywatnych rękach i - marnieje.
Szkoda, bo to jeden z najstarszych obiektów na Szlaku Zamków Piastowskich, co prawda ruina, ale jaka majestatyczna!

Dwa powyższe zdjęcia zrobiłam jeszcze jesienią, te poniżej - wczoraj.

Zamek, jak każdy, ma swoje legendy.

Jedna z nich wspomina o ciągu podziemnych korytarzy, łączących oba zamki.
Druga* łączy zamek na Świnach z zamkiem Niesytno w Płoninie, a to przez jednego ze Świnków, Guenzela II, znanego w okolicy rycerza, rabusia...rabusiów, który uparł się, że złoto mające być w ogromnych ilościach w zamku w Płoninie, jego stanie się własnością.

Po kilku dniach oblegania twierdzy udało mu się ją zdobyć, właściciela zabić, ale - złota nie dostał, bo z chwilą śmierci pana zamku, skarbiec się zawalił i zapadł pod ziemię.

Ponoć od tamtej pory duch Świnki błąka się po zamku, a złoto ukazuje się w nocy przed Wielkim Piątkiem i Świętym Janem...
Warto też wspomnieć, że Guenzel II jest pierwszym ze Świnków, którego grób zachował się w przyzamkowym kościółku.

Zamek Niesytno pokazywałam już kiedyś, bolkowski zamek też, a kościółek będzie na zdjęciach w następnym wpisie, zapraszam;)

za "Tajemnice, zamki, podziemia" J.Lamparska

I SAMEGO DOBREGO I NAJLEPSZEGO W 2012 ROKU!

Legnica, miasto platanów?

2011-12-28T19:54:00.000+01:00

Znak zapytania w tytule jest wynikiem wątpliwości;
bo, że platanową ulicę Legnica ma, to fakt niepodważalny, że pojedyncze drzewa rosną w ilości zauważalnej, to fakt następny, że jak dwa przy budowie wycięto, to zrobił się szum, czyli w Legnicy platany ważne są, ale - czy ja jednak nie przesadzam?

Aleją Platanową przespacerowaliśmy się od dworca PKP,

do którego z kolei doszliśmy od strony pięknego budynku Poczty Polskiej, vis a vis zamku, o proszę,

po drodze rozglądając się na wszystkie strony;

przeszliśmy pod wiaduktem,

zatrzymując na chwilę rozmowy z miejscowym gawędziarzem - niektórzy Legniczanie bardzo chętnie i obszernie udzielali nam informacji o swoim mieście - zauważyliśmy to i owo,

i wspomnianą już Aleją Platanową wróciliśmy do rynku, w którego pobliżu kilka godzin wcześniej zostawiliśmy auto.

Jeszcze chwila na kawę i - jazda.

Przez szybę robię zdjęcie domów na Zakaczawiu,

o Tarninów, drugą dzielnicę, którą bardzo chciałam zobaczyć, nawet nie zahaczamy, bo robi się ciemno - i do widzenia, Legnico.

Mam zamiar wrócić tu, jedna wizyta to stanowczo za mało!

Zdjęcia wszystkie - jak zwykle w albumie na picasie, zapraszam.

święta w Krakowie

2011-12-27T21:41:00.000+01:00

Święta spędziłam w Krakowie.
Jadłam, czytałam, spacerowałam po mieście w dzień i nocą.
Na Rynku byłam i pod Wawelem, zaglądnęłam do kościoła Dominikanów, Alejami Trzech Wieszczów się przeszłam, na cmentarzu Rakowickim ojcu zapaliłam świeczkę.

Nie zrobiłam ani jednego zdjęcia.

To jest sprzed bodaj dwóch lat;
przypomina mi Kraków, którego dziś już nie ma, a który dobrze pamiętam z dzieciństwa.

Tak jakoś nostalgicznie dziś usposobiona jestem...

Wesołych Świąt!

2011-12-23T23:20:00.004+01:00

a Szczęśliwego Nowego Roku - za tydzień:)

o legnickim zamku słów kilka

2011-12-21T22:56:00.001+01:00

W komentarzu pod którymś z poprzednich wpisów Krogulec upomniał się o zdjęcia zamku legnickiego.
Obiecałam, że będą i proszę, są.
To pierwsza murowana warownia na ziemiach polskich, powstała w miejscu drewnianego grodu Trzebowian, zachodniosłowiańskiego plemienia, w XII i XIII wieku jedna z dwóch głównych rezydencji władców Śląska, do Piastów należała dość długo, bo do 1675 roku, kiedy to przeszła w ręce Habsburgów, by w 1791 stać się własnością władców pruskich.

Zamek był wielokrotnie rozbudowywany i przebudowywany, niszczony, odtwarzany, a patrząc na jego współczesne zdjęcia, można by sądzić, że stan ten jest permanentny...

Jak każdy zamek, tak i ten, oprócz historii, ciekawej i burzliwej, jak na tak szacowny obiekt przystało, ma swoje legendy.
Te najbardziej znane dotyczą wież;
jedna wieży okrągłej, nazwanej imieniem księżnej Jadwigi, która tam spędzała czas na modlitwach; jej podziemia sięgają ponoć tak daleko w głąb, jak wysoko mury nad ziemią.

Druga legenda związana jest z wieżą św.Piotra, zwaną też Głodową, a to od historii o nieuczciwym rycerzu Ottonie, który pieniądze przeznaczone na karmienie więźnia przehulał i za karę, bo więzeń żywota dokonał, został w wieży osadzony i na karę śmierci głodowej skazany.
Kara się dokonała, a rzecz cała w zapomnienie by może poszła, gdyby nie to, że do dziś, nocami, z lochu pod wieżą, słychać jęki i błagania konającego z głodu i przerażenia rycerza O.
Tak przynajmniej mówią niektórzy Legniczanie;)
Dla kronikarskiej ścisłości dodam, że znalazłam jeszcze jedną legendę, ale przytaczać tu jej nie będę, ciekawych odsyłam do strony.

Obydwie wieże są wciąż i niestety zamknięte dla turystów, a szkoda, bo wieża św.Jadwigi, z pięknie zachowaną piętnastowieczną polichromią, jest podobno jednym z ciekawszych legnickich zabytków, z kolei z wieży św.Piotra widok zapiera dech w piersiach...
Też podobno.

Cóż...

najpopularniejsza polska ulica

2011-12-19T19:08:00.002+01:00

Kto słyszał o plebiscycie na najpopularniejszą ulicę?

W 2011 roku tytuł ten uzyskała w organizowanym przez Magazyn Turystyczny Wasze Podróże, konkursie ul.Najświętszej Marii Panny - ślicznie odrestaurowana, z funduszy unijnych, zabytkowa uliczka w Legnicy, uważana dziś za wizytówkę miasta.
Jak przeczytałam na naszemiasto.pl:
"... nie zawsze tak było.
Po wojnie wyburzono wiele kamienic i postawiono w ich miejsce szpetne budki handlowe. W latach 80. XX wieku naprzeciw nich zostały zbudowane ładne kamieniczki. Dopiero w latach 90. zburzono socjalistyczne blaszaki. W ich miejscu zbudowano stylizowane domy. Ulica zaczęła nabierać blasku."

Ale to nie wszystko - ulica ma swoje... imieniny!

Od kilku lat, we wrześniu zjeżdżają " tutaj soliści operowi, orkiestry symfoniczne. Są inne pokazy. To jest prawdziwe święto, na które ściągają tysiące legniczan.
Także tutaj, przed pomnikiem Filipa, odbywają się imprezy związane z Satyrykonem. Przechodniom podobają się zwłaszcza barwne korowody."

...

Zamieszczam obrazki w małym formacie;
wystarczy kliknąć w którykolwiek, a wyświetli się w rozmiarze oryginalnym on i cała reszta, zachęcam do takiego oglądania.

zachwyt w Legnicy

2011-12-17T16:29:00.000+01:00

W Legnicy byłam dotąd tylko raz, z dziesięć lat temu.

Znajomemu, w drodze powrotnej z Niemiec, urwał się ... bak w samochodzie, akurat tuż pod Legnicą (gdyby ktoś pytał, to w 'polonezie'), zadzwonił do nas po pomoc, w końcu po coś ma się przyjaciół;)
Pamiętam, że jedliśmy obiad gdzieś w okolicy rynku i to wszystko.

Tym razem jechaliśmy zwiedzić miasto.
Szczerze mówiąc poczułam się zdopingowana zdjęciami Jalu 66, miałam też ochotę na Zakaczawie i Tarninów, znane z filmów, ale nie udało się, dzień w grudniu jest już krótki, niestety.

Pierwsze widoki - bloki, bloki, bloki...

Drugie - galimatias,

trzecie - zachwyt...

I ten zachwyt pozostał uczuciem dominującym, choć zapewne wiele osób uzna, że przesadzam, sama nawet tak sądzę, ale - popatrzcie sami...

c.d.n...

(nie) moje klimaty

2011-12-15T22:26:00.000+01:00

Od jakiegoś czasu zastanawiam nad zmianą blogosfery;
mam mieszane uczucia, bo z jednej strony podoba mi się tu, z drugiej - przyzwyczaiłam się do bloxa.
Zdjęcia trzymam od prawie dwóch lat na picasa.pl, stamtąd je do 'moich klimatów' linkuję.
Zauważyłam, że w starszych wpisach jakość podlinkowanych zdjęć zdecydowanie się popsuła, coś 'na linii' szwankuje.
Wydawało mi się, że jest to wina bloxa, ale najprawdopodobniej to jednak sprawka picasy, powiązanej z bloggerem.
Mam do wyboru - trzymać zdjęcia na gazetowym fotoforum, albo przeprowadzkę z bloxa na bloggera.

Może jednak czas zmienić miejsce?
Zastanawiam się, analizuję 'za i przeciw', próbuję;

Co na to Ci, którzy do 'moich klimatów' zaglądają?
czy zechcą tu za mną przyjść? co o tym sądzicie?